21 Kasım 2018 Çarşamba
Canan ŞİMŞEK

ACI ORUCUM

26.03.2018 01:13 12 14 16 18 yazdır
Yazar : Canan ŞİMŞEK
"Biz ne yapabiliriz? Biz ne yapabiliriz? Ben ne yapabilirim?" ... Ders çıkışı sadece ağlayıp bunları tekrarlıyordum. Içimdeki sızıyı tarif edecek kelime bulamıyordum. 
        Ders Azerbaycan Metin İnceleme, Sedat Adıgüzel hocamız da bu derse giriyor. Hoca derse başladıktan sonra konuları anlatıp bize şöyle dedi. "Size şimdi bir video izleteceğim ama hiç kimse gözünü dahi kapatmayacak, herkes sonuna kadar izleyecek. Başını sağa sola çevireni dahi görmeyeceğim." Bu sözler gerçekten hepimizi şaşırtmıştı. Sınıfta bir uğultu oldu. Ben hemen " Hocam ama ben gece uyuyamam ki çok kötü bir şey ise." diye söyledim. Hocanın cevabı ise benim 365 günümden birini kesti. "Bir gecede uyumayıver..." 
Herkes susup hocanın videoyu açmasını bekledi. Işıklar kapatıldı ve başladı video, ve başlayacaktı yürek sancım, ve başlayacaktı vicdan azabım... 
       Hocalı katliamıydı izlediğimiz. İnsanlık dramıydı. İzlerken ağladım evet ama hiç gözlerimi kapatmadım. Hafızama iyice kazınmalıydı bunlar. 365 günümden birini acı orucuyla bunları düşünerek geçirecektim, sabaha kadar tutacaktım orucumu. 
    Videoda küçücük bir çocuk gördüm. Kardeşim Nazlı geldi gözümün önüne, saçlarımı çektiler sanki, tüylerim diken diken değil adeta kaktüs olmuştu. O an içimi öyle öfke öyle intikam hırsı bürüdü ki sınıfa sığamadım. Gözlerimden öyle yaşlar aktı ki bir ara vicdanım sevindi ki beni de yıkar ama vicdanımı yıkayamadı. Vicdanım sızım sızım sızlamaya , gözlerimden yaşlar, yüreğimden kanlar akmaya devam etti. Çok kötü olmuştum ve bir yandan da eve gidip Nazlı'ya sarılmak istiyordum. 
      Ve video bitti... Gözlerim hocayı aradı. Onun da gözleri kızarmıştı. Ne de olsa Türk erkeği ağlamamıştı ama acısını yüzünün ifadesiyle anlamıştım. Kendini hemen toparlayıp hepimize şunu sordu. " Şimdi düşünün ki burada olanların hepsi sizin anneniz, babanız veya kardeşiniz ki öyle de. Onlar bizim kardeşimiz. Şimdi bizi bu durumda NE YAPABİLİRİZ?" 
Dersten çıkıp eve gidene kadar bunu söyleyip ağladım ve acı orucum o gün başladı. Yolda yere öyle basa basa yürüyordum ki adeta bilincime kazımak istiyordum. 
       Bunları ise bu olayım senesinde yine acı orucumu tutarken yazıyorum ve galiba buldum yapacağımı. 
     Ey Azerbaycanım ! Evet, ben artık "ben ne yapabilirim" sorusuna cevap verebilirim. Ben bugün bu yazıyı yazarak, bu protokolü çağırarak ve bu programı hazırlayıp size getirterek bir şey yaptım.

Yorum Yaz
  • UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik ve tamamı büyük harfle yazılan yorumlar onaylanmamaktadır.